nlenfrdeplroes
maandag 11 februari 2019 12:30

Maarheeze heeft nóg een acteur ‘voortgebracht’ : Marcel Hensema woonde er in zijn jeugd.

Beoordeel dit item
(2 stemmen)

Marcel is een bekend acteur van o.a. de films “Simon, de Marathon, Sonny Boy, Bloed zweet en tranen, Wild Romance, en de hoofdrol van de serie Hollands Hoop.

Hij heeft maar kort in Maarheeze gewoond maar hij kan zich nog wel droomachtige flarden herinneren.  Het was precies mijn kleuterschooltijd, halverwege de jaren 70, geeft hij aan.

marcel hensema

Zo kan hij zich bijvoorbeeld herinneren dat er nonnen op school waren in echte nonnenkleren. Dat was voor hem als klein heidens mannetje iets heel mysterieus. Het was eng en tegelijk aantrekkelijk, hij had wel veel respect voor de nonnen. Hij vertelt: ‘Op een dag moesten we vijf gulden meenemen voor een of andere schoolactiviteit. Mijn vader had me een briefje van vijf meegegeven dat ik in de klas aan de juf moest geven. Maar in dat briefje zat een scheur. En een briefje met een scheur geven dat durfde ik niet. Dus ik had het briefje weggegooid. Liever geen briefje, dan een kapot briefje... Toen alle kinderen hun geld moesten geven kon ik dat dus niet... Ik kan me herinneren dat ik thuis moest vertellen dat ik het had weggegooid. 'S avonds toen het donker was heb ik samen met mijn vader en een zaklantaarn overal rondgezocht op het schoolplein. Het briefje hebben we nooit gevonden.


Mijn ouders hadden een snackbar in de Molenstraat: 'In d’n Engel’ (red: nu Family Maarheeze). Naast ons zat een klein postkantoortje van meneer Wieting en daarnaast de loodgieter, Geri Verhoeven. De dochter van de loodgieter Verhoeven was wat ouder. En ik heb een levendige herinnering dat ze het niet begreep dat wij niet naar de kerk gingen en dat we geen bijbel in huis hadden. Ze heeft me bij haar huis een bijbel met plaatjes laten zien. Dat maakte grote indruk op me.
Ik weet nog dat Wieting een grote bouvier had; Arno, op wiens rug ik altijd mocht zitten (wel precies ter hoogte van de achterpoten anders zou ik erdoorheen zakken zei Wieting). Het was een hele warme zomer en de buurman had een slappe kampeertent op z'n dakterras achter de woning gezet, de scheerlijnen zaten vast aan het hekwerk en tuinmeubels. ‘s Nachts sliep hij daarin met die dikke hond. Dat moet lekker gebroeid hebben in de brandende ochtendzon. Om af te koelen had hij een buitendouche gemaakt met een tuinslang via het raam. In de weekenden maakte de buurman vaak uitstapjes met zijn zijspanmotor. Arno ging trouw mee in het zijbakje. In mijn herinnering had de hond ook een helm op, maar dat zal wel niet.

Die herinnering is echter wel leuker om te hebben en te vertellen. .

Van het grasveld voor de deur herinner ik me dat er in de winter een soort sneeuwbal gevecht was tussen de grote jongens uit de Molenstraat en andere straten. Er stonden twee grote muren van sneeuw waar je je achter kon verschuilen, terwijl de ijsballen in het rond vlogen.
Aan het einde van de straat zat de brandweerkazerne. Steevast als die uit moest rukken haastte ik me richting Pascal van Gennip die aan het einde van de straat woonde. 'Pascal! Kom! Brand! d'r achteraan!' vervolgens sjeesden we op onze kleine fietsjes achter de brandweer aan om naar de brand te kijken. Kan me niet herinneren ooit een brand te hebben gezien,  zo ver mocht ik waarschijnlijk ook niet uit de buurt van mijn ouders.


Carnaval was ook iets dat ik niet kende. De Muuzevangers van Mares. Met de hele straat kleren passen bij moeders in de buurt die dan kostuums maakten. Onze straat werd uitverkozen tot de tweede of derde mooist verklede straat, iedereen zag eruit als Barbapapa. Als beloning kregen mijn zus en ik een hondje, een poedel. Die is heel oud geworden. En hij was zoals het een Brabantse hond betaamt ook niet vies van wat gezelligheid en bier. Dus als er bij ons thuis een feestje was stootte Pasja steevast de lege flesjes bier om en likte vervolgens, dorstig de laatste druppels op.

In de zomer van 1976 was ik klaar met de kleuterschool. Ik weet nog dat de hele klas een gifgroen, door de Sunkist fabriek gesponsord t-shirt kreeg waarop stond gedrukt 'Ik ga naar de grote school'. Maar mijn grote school was echter niet in Maarheeze. Mijn moeder had heimwee en miste het Noorden waar mijn ouders vandaan kwamen. En ik weet nog goed dat het laatste weekend voor we verhuisden er kermis was op de Brink. Mijn ouders hebben toen de snackbar gesloten wat ze normaal nooit deden tijdens de kermis. Mijn vader heeft een briefje op de deur gehangen met de tekst 'Wegens rijkdom gesloten'. Die avond waren we de hele avond met ons gezin op de kermis. Mijn zus en ik mochten eindeloos rondjes draaien in de verschillende attracties terwijl mijn ouders afscheid namen in het cafe van alle mensen die ze hadden leren kennen in die twee jaar Maarheeze. Vlak daarna togen we naar Groningen. In de buurt van de familie. Mijn ouders hebben daar ook weer een snackbar gerund tot 2003. Een paar jaar geleden heb ik hierover een theatervoorstelling gemaakt in het verstaanbaar Gronings . Oud Maarheezenaren die mijn ouders hebben gekend en willen weten hoe het hen verder is vergaan kunnen de voorstelling hier bekijken, mijn ouders wonen gelukkig nog levend en wel in Hoogezand Sappemeer.
Groningen werd mijn thuis. De zachte G werd vervangen door het inslikken van de zinn'n. Ik voel me een echte Groninger met een heel klein stukje Brabant in mijn hart. En heel af en toe als ik in het Zuiden moest zijn, haalde ik nog wel eens een frietje met mijn kinderen in de Molenstraat. Maar eerlijk gezegd is ook dat alweer jaren geleden.

Mijn kleuteruniversum bestond uit het grasveld en de stoepen van de Molenstraat naar de Brink en weer terug. Het was klein maar mooi. Ik kijk met hele warme gevoelens terug op de periode dat we in Maarheeze woonden. Het was veilig en vertrouwd.
Gelukkig is er buurmeisje Kitty Guns nog. Haar vader was verwoed amateurfilmer en fotograaf. En heel af en toe stuurt ze me een fotootje of filmpje van toen waar ik op sta, én dit verzoekje om mijn herinneringen aan Maarheeze op te schrijven. 

Bij deze Kitty; houdoe en bedankt;-)
Kitty herinnert zich de ondeugende streken van Marcel nog goed: dat hij bij het doktertje spelen de sokken kapot knipte van de overbuurjongen, en als ‘postbode’ de dure voetbalmagazines van zijn vader overal in de bus gooide. 

image 2019 02 11 Op de foto: Kitty en Marcel

Momenteel zit Marcel volop in de opnames van het derde seizoen van ‘Hollands Hoop’. En in maart 2020 staat hij in de schouwburg van Eindhoven met zijn one man show 'Alles in de Hens!' 

Gelezen: 5851 keer Laatst aangepast op maandag 11 februari 2019 19:09

1036 reacties

Laat een reactie achter

De redactie houdt het recht alle opmerkingen zonder mededeling te verwijderen.